یاداشت های نیمه کاره ام را برمی داشتم که یا کامل کنم و یا دور بریزم و چیز هایی را که میزم نباید فراموش کند را کم می کردم که کاغذی رنگی و کوچک توجهم را جلب کرد ، بی شک یکی از یادداشت هایی است که نیمه شبی که به تو فکر می کردم نوشتم ، نمی دانم کدام شب !

شب است و شعله ی شعر است و شاعرانه ی من

تمام شعرمن امشب تویی، تو ، عاشقانه ی من

دلم گرفته از این شهر ، می روم که دگر

برای رفتن از اینجا تویی بهانه ی من

تا صبح دم به دیدن مهتاب می برم

تصویر خنده های تو را نقش می زنم

در کارگاه دیده ی بی خواب می برم

حتی نگاه تو را با خیال خود

تا انتهای کوچه ی هر خواب می برم