نوشته

راهی که دلم نشانم می دهد . . .

majids2t — Sun, 20 May 2012 23:32:29 GMT

یک عمر است به همه توصیه می کنم راهی را که دلتان به شما نشان می دهد ، دنبال کنید . که اگر چنین نکنید ، ممکن است یک روز مورد سرزنش دلتان قرار بگیرید .

امشب من مانده ام با دلم که چه باید کرد ؟

پیشنهاد یک فرصت دیگر برای کار با بچه هایی از جنس کودکی های خودم و یا ادامه زندگی روزمره خودم ؟ انتخاب بین این که یک تابستان دیگر به عنوان مربی در کنار بچه ها باشم یا به کارخودم بپردازم و برای همیشه قید کار برای بچه ها را بزنم !

دلم انتخاب خودش را کرده ، بین سفر و ماندن همیشه سفر را انتخاب می کند اما این بار ... سخت تر از بارهای قبل است و اگر بروم درکوله ام باید کنار عشق و کتاب و کاغذ و قلم ، تنهایی هم ببرم !

عبور . . .

majids2t — Sat, 19 May 2012 18:53:58 GMT

زندگی مثل عبور لاک پشتی از عرض جاده است که اگر ماشین نیاید، اگر آمد راننده اش شما را ببیند ، اگر دید رد بدهد ، برای رد کردن راه داشته باشد و در نهایت اگر به سلامت عبور کردید و له نشدید آن طرف جاده جای مرطوبی باشد ! حتما سعادت مند خواهید شد

وگرنه خاطره شجاعت شما برای عبور از جاده برای همیشه در دل جاده به یادگار خواهد ماند !

عبور یک لاک پشت از عرض خیابان شاید چیزی باشد که به چشم نیاید اما درس های بزرگی دارد ، فکر کنید اگر لاک پشتی بودید حاضر بودید از یک خیابان عبور کنید ؟

یک دنیا شجاعت ، یک دنیا آزادگی از تعلق ها ، یک دنیا امید و توکل ، یک دنیا تلاش و استواری می خواهد اگر بخواهیم به عنوان یک لاکپشت از عرض جاده ای بگذریم !

دست روی دلی که می سوخت !

majids2t — Tue, 15 May 2012 22:50:00 GMT

بلاخره درد دلم را به گوش مسئول رساندم . همینطور که غرفه های نمایشگاه را جلو می رفتم . بلندگوی نمایشگاه گفت : قابل توجه بازدید کنندگان محترم ، مدیران و مسئولین نهاد ها و ادارت و سازمان های استان در غرفه های مربوط به خود آماده پاسخگویی به سوالات شما هستند .

جلو روی من غرفه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بود ، رفتم داخل و بعد از سلام احوال پرسی ، دکتر پورعلی ( معاون میراث فرهنگی ) استان گیلان را پیدا کردم . جوانی در حدود سی و هشت یا سی و نه سال !

غرفه شهرداری ، فرمانداری ، مسکن و شهرسازی ، اداره گاز و اقتصاد و دارایی از دست بازدید کنندگان نامه به دستی که مدیر سازمان را در فضای باز و بیرون از اتاق کارش پیدا کرده بودند ، جای سوزن انداختن نبود ولی در عوض کسی کاری به کار دکتر پور علی نداشت .

البته هر چند دقیقه کسی برای خرید تابلویی از تصویر گیلان که دکور غرفه بود البته غیر قابل فروش ، مزاحم تفکرات دکتر می شد .

چنان که دوستانم به یاد دارند از بنای تاریخی شهر تالش ، یعنی کاخ سردار امجد را در پستی در تاریخ هفتم مهر سال 90 در باره اش نوشته بودم و این که این بنا تبدیل به کانون بسیج شده و هر روز رو به ویرانی م یگذارد .

درباره چرایی و چگونگی ماجرای تملک آن بنا و مقایسه بنا هایی مثل ان از دکتر سوال کردم . همین که گفتم کاخ سردار امجد چرا ....

آهی کشید و گفت : دستت را گذاشتی روی زخم دلم !

توضیح داد که تلاش های زیادی کرده تا آن بنا را از سازمانی که آن را در تصرف خود در آورده بگیرد و به موزه ای تبدیل کند .

در مورد سایر بنا های استان توضیح داد و خبر خوشی برای مردم شهرستان ما داد که به زودی حمام چند هزار ساله کسما را از حالت زباله دانی به مکانی فرهنگی و تاریخی تبدیل خواهند کرد !

به گرمی دستش را فشردم و خدا حافظی کردم .

دکتر گفت : شما هم سعی کنید با اعمال فشار از راه هایی که می توانید ، رسانه ، نامه نگاری ، نمایندگان مجلس و نظیر آن ما را برای حفظ آثار فرهنگی و تاریخی کمک کنید .

پست مربوطه به بنای کاخ سردار امجد تالش

پست ویژه تولد ، محمد جواد عزیز

majids2t — Mon, 14 May 2012 22:16:00 GMT

قول داده بودم که برای روز تولدت پست ویژه ای بنویسم به افتخارت . . . یادم رفت !

ولی خب گذشت و بزرگواری تو بیشتر از اشتباه من است !

می شناسمت ، اما نه کامل . . . تو دار بودن از ویژگی های همیشگی تو بوده و هست . همین دفعه آخر بود که با خنده رازی را گفتی که بعد از مدت ها دوستی هنوز من خبر نداشتم !

راستش رفیق ، تولد تو برای من روز های آخر خرداد بود . همان روز که من غریبه بودم و آمده بودم به شهر شما . . . تند اما بریده بریده و با ذهنی که انگار جای دیگر بود برایم وظایفی را که باید در عالم همکاری انجام بدهم را گفتی . البته بعد ها فهمیدم که این خوش قلبی را برای همه تازه وارد ها داری .

و به خصوص آن شب ، شبی که موقع شام خوردن بچه ها بود ! آشنا های تو زیاد بودند اما نمی دانم چه شد به غریبه ای که هیچ شوقی برای حرف زدن نداشت و ظاهرش نشان می داد که لابد از آن دردانه های عزیز داشته شده است که توی این باغ نیست ، اعتماد کردی !

نخند ، اعتماد اعتماد است ، چه کوچک و چه بزرگ ! به خصوص که تازه واردی مثل من جای رفیق گرمابه و گلستانت آمده بود آنجا سر کار !

من اگر قرار می شد تو را بیرون کنند و کسی دیگر ، جای تو را بگیرد ، شاید زیرآب تازه وارد را نمی زدم ، اما با او رفیق هم نمی شدم !

تازه اون شب بود که از آن اعتماد طنز آلود به رفاقت رسیدیم . یادش بخیر ، چند هفته دیگر ، چهار سال از آن روز خواهد گذشت !

بعد از آن روز ها دیگر به یاد ندارم بیش از یک هفته از هم بیخبر مانده باشیم ! کارهای بزرگ و کوچک زیادی را به کمک هم انجام دادیم ، سفرهای زیادی را به اتفاق هم رفتیم ، خوزستان ، تبریز ، ارومیه ، تهران (نمایشگاه کتاب سال 87 ، مشهد و سفر آخری که با هم شیراز رفتیم !

جا های مختلف شهر رشت را این روز ها تنها قدم می زنم ، کافه اردبیلی ها و دیزی سنگی روز های سرد زمستان و باغ محتشم . این دومی را گاه گاهی قدمی در آن می زنم که هنوز دوستشان دارم و روز های زیادی را در آن با هم ساعت ها به گپ و گفت نشسته ایم !

آقا محمدجواد تقوی عزیز تولدت مبارک !

بی توجهی مدنی

majids2t — Sun, 13 May 2012 22:10:00 GMT

یکی از علایم توسعه یافتگی زندگی ها و مشخصه های بارز زندگی شهری ، بی توجهی مدنی است !

این به این معنی است که وقتی همسایه ات را می بینی گاهی ممکن است حتی برای سلام کردن به او توقف نکنی !

یعنی دیدن یک آشنا در خیابان باعث نمی شود مسیرت را برای حال و احوال پرسی کج کنی !

برای مثال در تهران ، صبح ، وقتی همه سر کار می روند ، دیدن یک دوست یا هم کلاسی قدیمی هیچ دلیل ندارد که کسی را متوقف کند .

یعنی شتر دیدی ، ندیدی ! یعنی اگر هم همدیگر را بشناسیم ، لزومی ندارد واکنشی نشان بدهیم . این از علایم توسعه و رشد زندگی شهری و از نشانه های تمدن است !

ممکن است شما هم این کار را کرده باشید ، وقتی برای انجام کاری عجله دارید و دوستی را در سمت دیگر خیابان می بینید و می دانید اگر او هم شما را ببیند ناچار به توقف خواهید شد و به کار مهمی که دارید نمی رسید . در نتیجه ، طوری برخورد می کنید که گویا او را ندیده اید و به راه خودتان ادامه می دهید . این یعنی بی توجهی مدنی !

باش اما نباش

majids2t — Sat, 12 May 2012 16:05:00 GMT

این عبارت های سخنران یک همایش بود ، که یادداشت کردم تا یک روز در وبلاگم بنویسمشان ، مثل همه یادداشت هایم آن رو ز گم شد و امروز پیدا شد ! به هرحال ماهی را هر وقت از آب بگیریم میمیرد !

منتظر باش ، متوقف نباش

تامل کن ، معطل نکن

جسور باش ، گستاخ نباش

سر سخت باش ، لج باز نباش

صبور باش ، بی خیال نباش

ساده باش ، ساده لوح نباش

بگو آره ، نگو حتما

بگو نه ، نگو هرگز

بگو برات می مونم ، نگو برات می میرم !

جز تو نیست !

majids2t — Fri, 11 May 2012 19:06:00 GMT

شرح چشمان تو در باغ غزل ، زیبا نیست

به جز از اسم تو ، یک واژه ی با معنا نیست

به چه تشبیه کنم در خور شأنت باشد ؟

بی مثالی تو و مثل تو در این دنیا نیست

کار من نیست ، که در وصف تو شاعر باشم

ظرف ناچیز من ، اندازه ات ای دریا ، نیست

نیست جز تو که دلم را ببرد ، من گشتم

جز تو یاری که دلم را ببرد ، پیدا نیست

آسمان شاهد عشق من و احساس منست

که به اسم تو ، دلی مثل دلم شیدا نیست

مجیدصادقی

20/اردیبهشت/1391

افغانی ...

majids2t — Thu, 10 May 2012 23:11:13 GMT

وقتی می گویند «افغانی» اولین چیزی که به ذهن شما می رسد چیست ؟

کارگر های افغانی ؟ مواد مخدر ؟ طالبان ؟ القاعده ؟ بن لادن ؟ مهاجران غیر قانونی ؟ محله های پرجمعیت اما محروم و کثیف حاشیه شهر ؟

بد نیست یادتان باشد که نیمی از فرهنگمان را با افغان ها مشترکیم ، سمرقند و بخارا و هرات و کابل و .... اینها جزئی از خاک ایران بودند . هرات کمتر از دوصد و پینجاه سال پیش از ما جدا شد .

و جالب است بدانید زبان انها از لحاظ فارسی گویی ، اصیل تر از ایران است و فارسی دری بیشتر از آن که در ایران رایج باشد در افغانستان و تاجیکستان رایج است .

آنچه با شنیدن کلمه افغانی به ذهن ما می رسد نشان دهنده چگونگی نگاه و میزان اطلاع ما از این کشور است . به قول عده ای از نویسنده ها این پاره تن ایران که جدایش کرده اند .

بسیاری از افغان ها زاده ایران هستند ، بسیاری از آنها ادیبان و نویسنده های فارسی گو و فارسی نویس بزرگی هستند و برای نمونه محمد کاظمی یکی از شاعران افغان و ساکن ایران است که سالهاست در بهترین نشریان ایرانی قلم می زند !

امروز به طور اتفاقی به کتابی برخوردم که یکی از دوستانم درباره اش برایم حرف زده بود . موضوع کتاب درباره سفرنامه ای بود به افغانستان از زبان رضا امیرخوانی !

اسم این کتاب جالب که امروز در مسیر رسیدن به خانه حدود هفتاد صفحه اش را خواندم « جانستان کابلستان » است که یادمان می آورد به قول سهراب :

چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید

باید دید که افغانستان و مردم افغان تا چه اندازه مردمانی نیک نهاد هستند و پاره ای از تن ما ایرانی ها !

حرف خاص ...!

majids2t — Thu, 10 May 2012 17:56:57 GMT

برای اینکه حرف خاصی بزنیم لازم نیست حرف خاصی بزنیم ، همین که حرفی بزنیم که خاص خودمان باشد ، کافیست . دیگران هستند که خواهند گفت چه حرف خاصی زده اید !

پنج روزی هست که کوتاه نوشته های هرشبه را خط خطی می کنم به امید این که فردا چیزی بنویسم که از نوشته های شب قبل بهتر باشد .

آب برکه هیچ وقت با خودش سیب نمی آورد اما ، رودخانه ای که جاری باشد شاید از میان باغ سیبی عبور کند و یک روز در پایین دست سیب سرخی از آب بگیریم ، پس کافی است جاری باشیم و امید وار !

صحنه هایی که کمتر به چشم می آیند !

majids2t — Sat, 05 May 2012 22:47:02 GMT

نمایشگاه کتاب امسال را طی کردیم . بعضی بی نظمی های کوچک وجود داشت اما در مجموع بزرگترین اتفاق فرهنگی کشور ، گسترده تر از آن است که اگر سایت نمایشگاه آدرس برخی غرفه ها را اشتباه نشان بدهد ، زیاد به چشم نیاید . به هر حال با چند راهرو بالاتر یا پایین تر به انتشارات مورد نظر می رسیم .

اصل نمایشگاه به هر کیفیتی مثل سال های قبل برگزار شده و استقبال زیاد جمعیت از این نمایشگاه واقعا جالب بوده است .

همیشه صحنه های کوچکی که در این گستره های بزرگ شکل می گیرد از دیدها پنهان می ماند . من می خواهم از یکی از این صحنه ها بگویم

پیرمردی کتابی را در دست دارد و جایی دور تر از غرفه ها در گوشه ای داد می زد : این کتاب نوشته من است ، با هزار تومن به شما هدیه می کنم و اضا هم می کنم کتاب را برایتان !

و دیگری لنگ لنگان ، با موهای سپید و ساکی مملو از کتاب بین بازدید کنندگان می گردد و کتاب را به طرفشان می گیرد اما نای گفتن جمله ای را ندارد ، و بعد از نگاه بی تفاوت هر یک از آنان به سراغ شخص دیگری می رود !